منابع
قرآن کریم.
الف) منابع فارسی
1) احمدی، ناصر. (۱۳۹۸). مدیریت دیپلماسی ورزشی. تهران: دانشگاه تهران.
2) باقری، سعید. (۱۴۰۰). دیپلماسی ورزشی و سیاست خارجی. تهران: سمت.
3) جعفری، سعید. (۱۴۰۰). تعاملات مردمی و دیپلماسی ورزشی ایران. فصلنامه مدیریت ورزشی.
4) حسینی، محمد. (۱۴۰۱). فوتبال و تعاملات بین‌الملل. تهران: دانشگاه تهران.
5) حیدری، سعید. (۱۴۰۲). رسانه و بحران‌های ورزشی. فصلنامه مطالعات ارتباطات، ۱۸(۲).
6) رستمی، نرگس. (۱۳۹۸). ورزش و فرهنگ جهانی. تهران: نشر نویسا.
7) سجادی، فرهاد. (۱۳۹۸). قدرت نرم در ورزش. تهران: پژوهشگاه تربیت‌بدنی.
8) سلطانی، پژمان. (۱۴۰۱). شبکه‌های اجتماعی و دیپلماسی عمومی. تهران: آگاه.
9) صادقی، کامران. (۱۴۰۱). ورزش و سیاست بین‌الملل. تهران: پژوهشگاه علوم ورزشی.
10) عباسی، یاسر. (۱۴۰۲). فناوری و ورزش آینده. نشریه علوم ورزشی ایران، ۱۵(۳).
11) علامه‌زاده، حسین. (۱۳۹۸). مبانی روابط بین‌الملل ورزشی. تهران: نشر دانش‌افزار.
12) فراهانی، محمد. (۱۴۰۰). سیاست‌گذاری ورزشی در سطح جهانی. تهران: سمت.
13) فلاحی، شهاب. (۱۴۰۱). هویت ملی و رویدادهای ورزشی. تبریز: دانشگاه تبریز.
14) کاظمی، رضا. (۱۴۰۲). فساد ورزشی در نهادهای بین‌المللی. ماهنامه توسعه ورزش، ۴۱.
15) کاظمی، محمد. (۱۴۰۰). ورزش و تعاملات فرهنگی. تهران: نشر حامی.
16) کریمی، نادر. (۱۳۹۷). سازمان‌های ورزشی بین‌المللی. تهران: علم و حرکت.
17) موسوی، علیرضا. (۱۳۹۹). هویت فرهنگی و ورزش. مشهد: دانشگاه فردوسی.
18) موسوی، فاطمه. (۱۳۹۹). فرهنگ و هویت در ورزش. اصفهان: دانشگاه اصفهان.
19) مهدوی، فرزاد. (۱۴۰۱). آینده‌نگاری ورزش بین‌الملل. تهران: پژوهشکده ورزش.
20) یوسفی، حمید. (۱۴۰۰). نقش زنان در مدیریت ورزشی. مجله زن و جامعه، ۲۵(۱).
ب) منابع لاتین
1) Allison, L. (2000). Sport and global politics.
2) Boyle, R., & Haynes, R. (2019). Power and the media in sport. Routledge.
3) Brannagan, P. M., & Giulianotti, R. (2020). Sport, culture and nation. Sage.
4) Cha, V. D. (2021). Powerplay: Sports and diplomacy. Princeton University Press.
5) Coakley, J. (2015). Sports in society: Issues and controversies (11th ed.). McGraw-Hill Education.
6) Grix, J., & Brannagan, P. M. (2023). The future of sports diplomacy. Palgrave Macmillan.
7) Grix, J., & Houlihan, B. (2014). Sports mega-events and soft power: The case of the 2012 London Olympics. International Journal of Sport Policy and Politics, 6(4), 463–479.
8) Hutchins, B. (2022). Digital sport and society. Routledge.
9) Jackson, S. J., & Haigh, S. (2008). Sport and foreign policy in a globalizing world. Sport in Society, 11(4), 349–358.
10) Jennings, A. (2018). The real story of corruption in sport. Faber & Faber.
11) Kunz, R. (2015). Sport and cultural diplomacy. International Journal of Cultural Policy, 21(4), 449–466.
12) MacAloon, J. J. (2016). Olympic games and global governance. Global Society, 30(3), 1–17.
13) Murray, S. (2012). The two halves of sports diplomacy. Diplomacy & Statecraft, 23(3), 576–592.
14) Murray, S. (2020). Sports diplomacy: Origins, theory and practice. Routledge.
15) Nye, J. S., Jr. (2004). Soft power: The means to success in world politics. PublicAffairs.
16) Nye, J. S., Jr. (2008). Public diplomacy and soft power. The Annals of the American Academy of Political and Social Science, 616(1), 94–109.
17) Pfister, G. (2020). Women and global sport leadership. Routledge.
18) Rowe, D. (2021). Global media sport: Flows, forms and futures. Bloomsbury Academic.
19) Sugden, J. (2010). Football, politics and society. Routledge.
20) Tomlinson, A. (2010). Sport and national identity. Routledge.
