اندیشه مقاومت در گفتمان انقلاب اسلامی

اندیشه مقاومت در گفتمان انقلاب اسلامی

قدرت نرم دیپلماسی فرهنگی و امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران در گام دوم انقلاب

نویسنده
پژوهشگر دانشکده شهید مطهری بسیج، تهران، ایران.
چکیده
امنیت همواره کلیدی ترین عنصر زندگی بشر بوده و نیل به آن به عنوان مهم ترین هدف درسیاست گذاری ها وبرنامه ریزی ها در جوامع گوناگون به صورت همه جانبه مورد تاکید بوده است. دولت به عنوان نماد ملی که برآمده از وجدان جمعی ملی است، از ابتدا اولین و مهم ترین دغدغه اش، حفظ امنیت بوده است. گذر زمان، موجب شده تا ابزار تامین امنیت دستخوش تغییر شود و کشورها براساس قدرت ملی و توانمندی های وجودی شان از ابزارهای خاصی بهره ببرند. یکی از ابزارهای مدرن، دیپلماسی فرهنگی است. قدرت نرم دیپلماسی فرهنگی می تواند به مثابه پیش برنده اهداف درجهت بسط فرهنگ وتمدن غنی ملی، عمل نماید. بنابراین دیپلماسی فرهنگی میتواند مبنای قدرت نرم یک کشور قرار بگیرد و از این حیث، تاثیر بسزایی در تحقق امنیت ملی کشور ایفا نماید. از این رو، توضیح و تبیین دیپلماسی فرهنگی به عنوان قدرت نرم جمهوری اسلامی درجهت تامین امنیت ملی است که گامی مهم در راستای عمق بخشی به امنیت ملی کشور می باشد. سوال اصلی این مقاله این است که دیپلماسی فرهنگی به عنوان شکلی از قدرت نرم چه تاثیری میتواند بر امنیت ملی کشور داشته باشد؟ مقاله حاضر در پاسخ به این سوال، ابتدا به تبیین قدرت نرم و دیپلماسی فرهنگی می پردازد و سپس ارتباط بین قدرت نرم دیپلماسی فرهنگی و امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران را تشریح می کند.
کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله English

The Soft Power of Cultural Diplomacy and National Security of the Islamic Republic of Iran in the Second Step of the Revolution

نویسنده English

Abolghasem Babatabar
Researcher, Shahid Motahari Basij Faculty, Tehran, Iran.
چکیده English

Security has always been the most key element of human life, and achieving it as the most important goal in policymaking and planning in various societies has been emphasized comprehensively. The state, as a national symbol arising from the collective national conscience, has from the very beginning considered maintaining security its first and most important concern. The passage of time has caused the tools of ensuring security to undergo change, and countries, based on their national power and existential capabilities, utilize specific tools. One of the modern tools is cultural diplomacy. The soft power of cultural diplomacy can act as a promoter of goals toward expanding the rich national culture and civilization. Therefore, cultural diplomacy can form the basis of a country's soft power and, from this aspect, play a significant role in realizing the country's national security. Hence, explaining and elucidating cultural diplomacy as the soft power of the Islamic Republic toward ensuring national security is an important step in deepening the country's national security. The main question of this article is: what impact can cultural diplomacy as a form of soft power have on the country's national security? In answering this question, the present article first explains soft power and cultural diplomacy, and then describes the relationship between the soft power of cultural diplomacy and the national security of the Islamic Republic of Iran.

کلیدواژه‌ها English

Security
Cultural diplomacy
National power
Soft power
National security
1. افتخاری، اصغر. (۱۳۸۲). امنیت ملی در اندیشه و عمل امام خمینی، اندیشه انقلاب اسلامی، (۶)، ۸۳-۵۹.
2. امینی، آرمین، و انعامى علمدارى، سهراب. (۱۳۹۱). جهانی شدن فرهنگ و کارکرد دیپلماسی فرهنگی در سیاست خارجی. فصلنامه راهبرد، ۲۱(۶۵)، ۴۱۳-۳۹۳.
3. سمیعی‌اصفهانی، علیرضا، و شناختحی‌مظفری،. (۱۳۹۱). نقش وجایگاه قدرت نرم در دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران. فصلنامه مطالعات خاورمیانه، ۱۹(۳)، ۱۷۶-۱۴۵.
4. حسن خانی، محمد. (۱۳۸۴). دیپلماسی فرهنگی و جایگاه آن در سیاست خارجی کشورها. فصلنامه دانش سیاسی، (۲)، ۱۴۸-۱۳۵.
5. حقیقی، رضا. (۱۳۸۸). دیپلماسی فرهنگی از دریچه نواشاعه گرایی، تاثیرات فناوری اطلاعات بر دیپلماسی فرهنگی. فصلنامه سیاست خارجی، ۲۳(۳)، ۳۴۳-۳۶۰.
6. دهقانی فیروزآبادی، سید جلال. (۱۳۸۹). دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی در منطقه خلیج فارس. فصلنامه سیاست، مجله دانشکده حقوق و علوم سیاسی، ۴۰(۴)، ۱۰۳-۱۲۲.
7. رفیع، حسین، و دیان جانباز. (۱۳۸۹). تأثیر فناوری‌‌های جهانی اطلاعات و ارتباطاتی بر امنیت ملی کشورها. فصلنامه سیاست: دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، (۴۰)، ۷۹-۹۷.
8. رمودی، حمیدرضا. (۱۳۸۳). آمریکا و به کارگیری دیپلماسی سازمان های بین المللی علیه جمهوری اسلامی ایران. فصلنامه مطالعات سیاسی، (۴)، ۱۳.
9. روشندل، جلیل. (۱۳۶۸). امنیت ملی و نظام بین الملل. تهران: سفیر.
10. صادقی، علی، و دیگران. (۱۳۹۰). جایگاه قدرت نرم در قدرت ملی با تاکید بر جمهوری اسلامی. مطالعات قدرت نرم، (۱)، ۱-۲۸.
11. صالحی امیدی، سید رضا. (۱۳۸۶). مفاهیم و نظریه‌های فرهنگی. تهران: ققنوس.
12. فتاحی، حسن. (۱۳۸۷). دیپلماسی حمایت در روابط بین الملل. تهران: معاونت امور بین الملل.
13. قربانی شیخ نشین، ارسلان، و جواد کارآزما. (۱۳۹۱). بیداری اسلامی و دستگاه دیپلماسی؛ فرصت‌ها و تهدیدها. مطالعات انقلاب اسلامی، ۹(۲۸)، ۷۷-۹۴.
14. گلشن پژوه، محمودرضا. (۱۳۸۷). جمهوری اسلامی و قدرت نرم: نگاهی به قدرت نرم افزارانه جمهوری اسلامی ایران. تهران: شادان.
15. مشیرزاده، حمیرا. (۱۳۸۶). تکثر معانی و تحول مفاهیم در روابط بین‌الملل. مطالعات راهبردی، ۱۰(۴)، ۳۱-۱۱.
16. ماندل، رابرت. (۱۳۷۷). چهره متغیر امنیت ملی. ترجمه پژوهشکده مطالعات راهبردی، تهران.
17. هانس. جی مورگنتتا. (۱۳۷۴). سیاست میان ملت ها: تلاش در راه قدرت و صلح. ترجمه مشیرزاده، تهران: دفتر مطالعات سیاسی و بین المللی وزارت امور خارجه .
18. هرسیج، حسین. (۱۳۹۰). تجزیه و تحلیل ویژگی‌‌ها، مبانی و مؤلفه‌های قدرت نرم جمهوری اسلامی ایران. مطالعات قدرت نرم، ۱(۳)، ۱۶۱-۱۳۷.
19. ویک لین، جان. (۱۳۸۶). مبانی دیپلماسی(چگونگی مطالعه روابط میان دول). ترجمه عبدالعلی قوام، چاپ سوم، نشر قومس.

20. Ericsson, Johan. (2007). International Relations and security in the digital age. London: rout ledge, Taylor and Francis group.
21. Mitzen, Jenifer. (2006). Ontological security in world politics: state identity and the security dilemma. European journal of international relations, 12(3), 341-370.
22. Nye, Joseph. (2004). Soft Power. Public Affairs.
23. Nye, Joseph. (2008). Soft Power Super Power. New York.
دوره 16، شماره 52
بهار 1399
صفحه 5-22

  • تاریخ دریافت 12 آذر 1398
  • تاریخ بازنگری 05 دی 1398
  • تاریخ پذیرش 20 بهمن 1398
  • تاریخ اولین انتشار 20 خرداد 1399
  • تاریخ انتشار 20 خرداد 1399